Title :  Drop Drain Trainky
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author : AiwenDil

Pair : Mukuro x Xanxus   

“ทิชชู่ไหม”  

ไม่เอา... 

“ถุงอ่ะ” 

ไม่อยากได้เฟ้ย.... 

“กระโถน...” 

“หุบปากเน่าๆ ของแกสักทีไอ้สวะน่ารังเกียจ!” ปัดมือที่ยื่นส่งขวดน้ำเปล่าที่อีกฝ่ายให้สมมติเป็นกระโถนออก แซนซัสเขม่นมองชายหนุ่มที่นั่งฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาเดือดดาล “อย่ามายุ่งกับฉัน”  

มุคุโร่กระพริบตาปริบก่อนจะส่งยิ้มพรายให้ “อย่าอ้วกบนรถไฟทั้งที่มีผมอยู่ด้วยแล้วกันนะครับ ผมอาย”  

“แก!” ร่างสูงผลุงลุกขึ้นทันควันแต่แล้วกลับเซจวนเจียนจะล้ม 

“โอ๊ะโอ๋ เมารถก็นั่งลงเถอะครับ มันอันตรายสำหรับผมมากเลย ถ้าเกิดผู้ชายตัวโตๆ แบบคุณมาล้มทับน่ะ” ยื่นมือดันลำตัวชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำเงางามให้นั่งลงที่เดิมก่อนจะส่งขวดน้ำที่มีน้ำเต็มขวดให้ “อย่าเพิ่งมาตายตรงนี้นะครับ ผมขี้เกียจแบกคุณไปหาวองโกเล่ เฮ้อ วองโกเล่นี่ก็ช่างสรรหาคนใช้งานจริงๆ ผมดวงซวยเป็นบ้าถึงต้องมารับพวกเมารถแบบคุณเนี่ย”  

“ไปตายซะไอ้สวะ” กระชากขวดน้ำมาก่อนเปิดฝาแล้วกระดกเข้าปากอย่างรวดเร็ว หยาดน้ำที่ไหลเข้าโพลงปากไม่ทันหยดย้อยเคลียคางมน 

มุคุโร่มองตามหยดน้ำใสที่ค่อยๆ ตกลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก.... 

ชักกระหายแล้วสิ..... 

แซนซัสไม่สนใจสายเนตรจับจ้องไม่วางตา ซัดน้ำอึกใหญ่หลายต่อหลายอึกจนไม่ถึงหนึ่งนาทีขวดน้ำที่เคยบรรจุของเหลวจนเต็มก็แห้งเหือดไปเป็นที่เรียบร้อย แต่แล้ว.... 

“อึก....ฮึก อึก” ร่างสูงกระเด้งตัวเป็นพักๆ พร้อมกับเสียงสะอึกที่ดังติดต่อกันเป็นเพลงบรรเลง 

ชายหนุ่มผมสีไพลินขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ มือเรียวถูกยกขึ้นปิดปากก่อนจะหัวเราะอย่างมีมารยาท “คุฟุฟุ โตขนาดนี้ยังสะอึกได้อีกนะครับ ไม่ระวังเอาซะเลย” เสียงหัวเราะไม่ได้กลบอาการสะอึกของแซนซัสได้เลย 

ร่างสูงจับลำคอตัวเองไว้แน่นออกแรงกดจนอึดอัด แต่ถึงกระนั้นก็ไม่สามารถห้ามเสียงอันน่าอายนี่ได้เลย  

โธ่เว้ย ไอ้น้ำสวะ! 

“อึก...” แซนซัสขมวดคิ้วมุ่น ทำไมรู้สึกเหมือนกากจะออกมาด้วยละวะเนี่ย! มือเรียวข้างหนึ่งถูกยกขึ้นปิดปากแน่นส่วนอีกข้างก็ยังคงออกแรงบีบห้ามสิ่งที่กระเพาะกำลังขย้อนขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง แต่ถึงอย่างนั้น....มันกำลังจะ..... 

“อ๊ะ อย่าบีบคอตัวเองสิครับ เดี๋ยวก็กลายเป็นฆ่าตัวตายแบบโง่ๆ หรอก” ยื้อยุดฉุดมืออีกฝ่ายไว้พร้อมกับโน้มตัวเข้าหา “รถไฟมีห้องน้ำอยู่นะครับ ไปกับผมดีกว่าหรืออยากจะทั้งอ้วกทั้งสะอึกต่อหน้าคนอื่นอีกนับสิบละครับ” ไม่รอให้ร่างสูงอนุญาต มุคุโร่พลันกระชากแซนซัสขึ้นก่อนเอามือโอบช่วยไม่ให้แซนซัสขืนตัวหนี “เดินสิครับ” จะยืนบื้อทำไมให้คนเขามองแบบนี้ 

“แก...ฮึก ปล่อยฉัน ฮึก”  

“แม่จ๋า เขาท้องใช่ไหมจ๊ะแม่” เด็กสาวที่นั่งอีกฟากร้องถามแม่เธอเสียงดังลั่น สายตาอยากรู้อยากเห็นสอดส่ายมายังแซนซัสอย่างไม่ปิดบัง  

“มะ...”  

“หุบปากไปเลยไอ้เด็กสวะ อุ๊บ!” จะออกแล้ว 

ร่างสูงผมสีไพลินเหลือบมองชายหนุ่มที่ตนพยุงอยู่เอามือปิดปากกุมท้องจ้าละหวั่นอย่างหน่ายใจ เบนสายตาไปยังแม่หนูน้อยที่ตัวสั่นงั่นงกจากวาจาหนักหน่วงของแซนซัสแต่ถึงกระนั้นก็ยังเอาแต่มองหน้าท้องที่ไม่ได้บวมขึ้นมาสักนิดของแซนซัสด้วยความสงสัย  

“ขะ ขอโทษค่ะ ลูกฉันไม่ได้....” ผู้เป็นแม่รีบโอบลูกเอาไว้ในอ้อมอก ใบหน้าตื่นกลัวส่ายไปมา 

“คุฟุฟุ ไม่เป็นไรหรอกครับ ไปกันเถอะที่รัก แพ้ท้องจะแย่แล้วนี่นา” มือเรียวโอบร่างสูงไว้แน่นก่อนลากให้เดินตาม 

“ไอ้...อึก” พูดบ้าอะไรของมันวะ แล้วพวกมันจะมองอะไรกัน! 

“แม่จ๋า เขาท้องจริงๆ ด้วย” เด็กหญิงที่ยังคงถูกแม่กอดอยู่ร้องลั่นด้วยความดีใจ....อย่างน้อยก็คงดีใจได้จนกว่าแซนซัสจะกลับมาละนะ..... 

แซนซัสกัดฟันกรอด ตั้งใจเต็มที่....กลับมาเมื่อไรจะเป่าหัวยายเด็กนั่นไม่ให้เหลือเลย! 

ถูกลากมาจนถึงห้องน้ำที่ส่งกลิ่นเหม็นหึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาทั้งคู่หงอง้ำทันที “....ผมชักจะคลืนไส้ด้วยเหมือนกันแล้วนะเนี่ย” 

“โอ้ก!” ไม่ทันที่มุคุโร่จะพูดจบประโยค แซนซัสรีบถลาไปยังโถส้วมที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะคายของเก่าออกมา ใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นแดงก่ำจากการขยั้นขยอ แต่ก็ยังไม่วายหันมาสำทับกับชายหนุ่มที่ยืนยืดตัวตรงส่งสายตาสังเวชมาให้ “ไอ้สวะปิดประตูซะ” แล้วก็กลับไปอ้วกต่อ 

คงไม่อยากให้คนอื่นเห็นความอ่อนแอกระมั้ง..... 

จะดีใจดีไหมเนี่ย ที่ได้เป็นคนหนึ่งที่ได้เห็นชายผู้นับว่าแข็งแกร่งแสดงความอ่อนแอแบบนี้....มุคุโร่ส่ายหน้ายิ้มๆ พลางเอื้อมมือปิดประตูขังตัวเองให้จมปลักอยู่กับชายหนุ่มเจ้าของเรือนไหมสีเข้มสนิทในกล่องสี่เหลี่ยมใบเล็กสองต่อสอง 

“...อึก โอ้ก....” ลำไส้บิดเกลียวพยายามขจัดกากในกายให้หมด น้ำตาแทบจะไหลพรากจากปลายหางเนตร แซนซัสใช้มือยันตัวเองกับพื้นข้างหนึ่ง อีกข้างยกขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเองด้วยความทรมาน 

เวรกรรมจริงๆ ดันมาแสดงความทุเรศให้ไอ้สวะหัวน้ำเงินนี่มันเห็นซะได้ 

“โห ถึงขนาดร้องไห้เลยหรอครับ” น้ำเสียงขบขันกระแทกเข้าหูร่างสูงที่นั่งโก่งโค้งอย่างจัง  

“ไปตาย....อุ๊บ” โอ้ก..... 

มุคุโร่ส่งเสียงหัวเราะในลำคอพร้อมกับโค้งตัวลงลูบแผ่นหลังแกร่งแผ่วเบา “ยังไงผมก็ต้องพาคุณไปส่งให้วองโกเล่เตี้ยนั่นนะครับ ปล่อยให้ตายคาส้วมไม่ได้หรอก” ตอบสายตาสงสัยระคนหวาดระแวงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 

“แกไม่ต้อง ถอยออกไป!” มือที่ค้ำยันถูกส่งตวัดไล่หลังพร้อมกับพยายามกระดกตัวขึ้น หากแต่ทำแบบนั้นก็เท่ากับยกตัวขึ้นชนตัวมุคุโร่พอดี 

“โอ๊ะ!” ไอ้ลูกชาย 

และเหมือนแซนซัสเองก็รู้ตัว ชายหนุ่มหน้าแดงอย่างไม่อาจห้าม “ทะ ถอยไปสิไอ้หมอกสวะ”  

มุคุโร่ก้มมองกลางลำตัวของตัวเองที่ถูกชนอย่างไม่ตั้งใจก่อนจะก้มมองคนข้างล่าง....อืม ท่าแบบนี้มันยังไงๆ อยู่นา เหลือบมองใบหน้าเคลือบสีชมพูจางๆ “.....ถอยไม่ทันแล้วครับ” ทันใดนั้นร่างเพรียวพลันส่งมือกดตัวแซนซัสจนหน้าแทบชิดกับโถส้วม 

“แกทำบ้าอะไร!!”   

“แต่งงานกันเถอะครับ” มืออีกข้างเลิกเสื้อหลุดลุ่ยของชายหนุ่มผมดำขึ้นก่อนจะเอื้อมไปปลดซิปกางเกงด้วยมือข้างเดียวอย่างชำนิชำนาญ  

“ไอ้สวะ!” แซนซัสขืนลำตัวไม่ให้หน้าไปจูบกับโถส้วมที่ยังไม่ทันได้ราดกากที่เขาคายออกมาพร้อมกับพยายามใช้มืออีกข้างขัดขืนมุคุโร่เต็มกำลัง “แก....หยุดนะ!” กางเกงที่ถูกถลกลดต่ำไปยังน่องขายิ่งเร่งให้ร่างสูงเพิ่มแรงสู้ ทว่ายิ่งออกแรงไม่ยอมแพ้ อีกฝ่ายก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น ความดิบเถื่อนและการแสดงอำนาจยิ่งทำให้แซนซัสรู้สึกว่าตนกำลังสูญเสียกำลัง “ปล่อย!!!” 

มุคุโร่ไม่สนใจอาการต่อต้าน รอยยิ้มถูกใจเต็มใบหน้า “ขอโทษทีแต่ตอนนี้คงจัดงานฉลองไม่ทันแล้ว เข้าหอกันเลยนะครับ”  

“ไม่!” ทันใดนั้นเองแซนซัสพลันรู้สึกเย็นเยียบ ความเจ็บปวดไหลผ่านทุกอณูเส้นขน โลกกำลังกลับด้านและหมุนวนเป็นวนกลมไม่หยุดนิ่ง ร่างกายของมุคุโร่ร้อนผ่าวราวกับเหล็กกล้าที่ถูกเผาจนไหม้ แก่นกายที่ดำดิ่งล่วงล้ำเข้ามาอย่างไม่ทันให้ตั้งตัวได้มอบความทรมานแสนสาหัส ดั่งร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ 

“อ๊า!” กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแต่กลับถูกมือเรียวปิดต้านไว้แน่นในทันที “อื้อ!!” 

“เงียบๆ สิครับ เรื่องของสามีภรรยาไม่ต้องให้คนนอกรู้ก็ได้” มุคุโร่พูดขำๆ ก่อนกระแทกตัวเข้าจนสุดแนบชิดจนแทบไม่เว้นช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน 

“อู้ อึก อื้อ” แซนซัสส่งเสียงครางในลำคออย่างไม่ตั้งใจ ความเจ็บปวดที่แฝงมากับความรู้สึกประหลาดเร่งเร้าจนประสาทสัมผัสของเขาเขม็งเกร็ง ลึกล้ำ แย่งชิง ปลายนิ้วกำแน่นเข้าหากันจนเห็นข้อขาว “ฮึก อึก” แรงกระแทกยิ่งดึงดันรุนแรงจนแทบจะเผาเขาให้มอดไหม้ 

ไอ้สวะนี่มันเป็นสัตว์หรือไงวะ!! 

นัยน์ตาคู่ต่างสีทอดมองแผ่นหลังแกร่งที่มีร่องรอยแผลเป็นสั่นไหวรุนแรงตามจังหวะเร่งเร้าของตนเองด้วยความพึงใจ “......” ปลายลิ้นแลบเลียริมฝีปากก่อนก้มลงมอบสัมผัสอ่อนเบาบนร่างกายของแซนซัส  

“อือ อืม....”  

“ให้ผมช่วยสัมผัสให้ดีไหมครับ” กระซิบถามเสียงแหบพร่า ปลายนิ้วมือข้างที่ดันหลังแซนซัสปล่อยเลื้อยไปจับแก่นกลางของอีกฝ่ายแผ่วเบาราวกับต้องการกลั่นแกล้ง 

“อึก...” แซนซัสกัดริมฝีปากจนช้ำเลือด ทันทีที่ถูกมุคุโร่สัมผัสร่างกายพลันร้อนผ่าวขึ้นมาฉับพลัน 

“โอ๊ะ” มุคุโร่รีบจับร่างกายที่ซวนเซจะล้มไปกองกับพื้นได้ทัน “หมดแรงซะแล้วหรอครับ” เขาหยอก แต่มือเรียวขยับร่างสูงให้หันหน้าเข้าหาตนเอง “....ยืนไหวไหม” และโดยไม่รอคำตอบ ชายหนุ่มประคองทั้งตนเองและแซนซัสที่ส่งเสียงครางข้างหูให้ลุกยืนด้วยความลำบากจากรูปร่างที่ทัดเทียมกัน 

ร่างเพรียวกระแทกชายผมดำเข้ากับผนังห้องน้ำอย่างแรง ลำตัวแนบกันจนชิด มุคุโร่ยกขาอีกฝ่ายให้เกาะกับเอวตัวเอง “เกาะผมไว้ดีๆ นะครับ” รู้ดีว่าแซนซัสแทบจะหมดแรงแล้ว ทั้งสะอึก ทั้งอ้วก แล้วยังต้องมาแต่งงานกับเขาแบบเร่งด่วนอีก ก็ช่วยไม่ได้ละนะ 

มุคุโร่ช่วยแซนซัสยกแขนขึ้นพาดไหล่ทั้งสองข้าง ดวงหน้าที่มีรอยแผลดูซีดเซียวจากความเจ็บจากการกระแทกของเขา แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้มุคุโร่มีความคิดจะหยุดแต่ประการใด 

“เร็ว....เร็วสิไอ้สวะ...” น้ำคำอ่อนแรงแต่ทว่ายั่วยวนถูกปล่อยออกมาจากริมฝีปากแดงช้ำพร้อมกับการบีบไหล่มุคุโร่อย่างแรง 

ร่างเพรียวเลิกคิ้วแปลกใจ “....ผมแค่อยากจัดท่าให้ดีก่อนเท่านั้นแหละครับ แต่ในเมื่อคุณร้องขอ ผมก็คงไม่ฝืนจัดท่าแล้วละ” ก้มลงจูบริมฝีปากนิ่มรุนแรงพร้อมๆ กับที่ดึงดันสอดแทรกเข้าไปครั้งแล้วครั้งเล่า 

“อึก อือ” แซนซัสครางเสียงสั่นไหวไปกับแรงกระแทก ความปรารถนาที่ใกล้จะถูกปลดปล่อยยังคงดำเนินต่อไปราวกับจะไม่มีความจบลง 

“อึดจังนะครับ ใกล้หรือยัง ผมใกล้แล้วนะ” ลิ้นรุกเข้าชอนไชใบหูแดงก่ำ 

“อึก” แซนซัสกดใบหน้าตนเองกับไหล่แข็งแรงเพื่อซ่อนอาการพึงพอใจเมื่อน้ำสีขาวขุ่นถูกฉีดออกมาจากร่างกายของตัวเอง  

“ถึงแล้ว? หือ” นัยน์ตาต่างสีเบิกกว้างเมื่ออีกฝ่ายโถมเข้าประกบบดเบียดริมฝีปากอย่างเร่งเร้า ลิ้นอุ่นพยายามแทรกเข้ามาในโพลงปากแต่ก็ไม่อยากเย็นนักในเมื่อมุคุโร่เปิดกว้างให้ด้วยความเต็มใจ 

หากแต่ถึงแม้มุคุโร่จะได้รับบริการริมฝีปากอย่างเต็มที่ เขาก็ไม่ลืมที่จะกระชากสติสัมปชัญญะยะ ของแซนซัสให้หลุดรุ่ยด้วยการกระแทกที่รุนแรงที่สุดเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับปลดปล่อยความต้องการของตัวเอง  

“อืม.....” ไม่รู้ว่าเป็นเสียงครวญของใคร เมื่อความพึงพอใจเข้าซึมซาบทั้งสองฝ่าย

.

.

.

.

.

“ไหวรึเปล่าครับ” มองอีกฝ่ายใส่แต่งตัวจนเรียบร้อยแล้วประคองร่างกับกำแพงเหล็กเย็นเฉียบ  

ผมเสียทรงก็ยังดูดีแฮะ.... 

แซนซัสเหลือบตามองมุคุโร่อย่างดูแคลนแต่ไม่ได้เปล่งเสียงตอบ มือเรียวลูบเส้นผมที่ปรกหน้าให้เข้าที่ด้วยความรวดเร็ว รู้สึกเจ็บสะโพกแต่ก็ไม่อยากจะให้อีกฝ่ายรู้จึงได้แต่ฝืนกล้ำไว้ แต่ดูเหมือนมุคุโร่จะรู้จึงทอดถอนใจด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตากลับเต็มเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม 

“ชักช้าอยู่ได้นะครับ คนอื่นคงสงสัยกันหมดแล้ว” ดึงแซนซัสให้เซเข้ามาปะทะตนเองก่อนจะรีบเปิดประตูห้องน้ำออกโดยไม่ใส่ใจกับอาการดื้อดึงและเสียงกร่นด่า  

“อ๊ะ!!” 

“แม่จ๋า พี่ๆ ออกมาแล้ว” เด็กสาวตัวน้อยคนเดิมนั่นเอง เล่นยืนเฝ้าหน้าประตูเลยหรอครับ “พี่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ แม่บอกว่าพี่เมารถ ดูพี่ทรมานมากเลยนะคะ นี่ยาค่ะหนูพกติดตัวตลอดเลย” 

“ไม่เอาไอ้เด็กสะ....!”  

“ขอบคุณนะครับ” มุคุโร่รีบอุดปากนุ่มไว้ทันทีพลางรับยามาถือไว้ สายตาสอดส่องเมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาร้อนแรงรอบข้าง บางคนหน้าซีด บางคนหน้าแดงกล่ำราวกับมะเขือเทศสุก บางคนก็หันหน้าหนี หลบสายตาจ้าละหวั่น 

อะไรกันนะ? 

“พี่ค่ะ พี่ค่ะ” เด็กสาวกระตุกเสื้อแซนซัสยกใหญ่ เรียกอาการสั่นสะท้านหนาวยะเยือกจากผู้ใหญ่โดยรอบ แซนซัสส่งสายตาเดือดดาลใส่พร้อมกับกระชากเสื้อตัวเองออกจากมือเล็กโดยแรง “อย่ามาจับ!”  

ทว่าเด็กสาวกลับไม่ใส่ใจท่าทางเหล่านั้น เธอส่งยิ้มราวกับนางฟ้าตัวน้อยให้พวกเขาพร้อมกับถามว่า “จะได้น้องชาย หรือน้องสาวค่ะ”

.

.

.

.

.

.

.

.

THE END