Title :  Apple Last Rest
Fandom : The Legend of Sun Knight
Author : AiwenDilPair : นีโอ x ไอเควส

ง่วงจะตายอยู่แล้ว...

“เลิกทำหน้าเหมือนจะตายทุกเมื่อสักทีได้ไหม ข้าชักรำคาญแล้วนะ” ชายหนุ่มที่ดูอายุอานามไม่เกิน 40 ใบหน้าหล่อคมคายที่ทำสาวละลายกลายเป็นไอศกรีม บิดเบี้ยวอย่างดูดี

“ก็ข้าต้องทำงานตัวเป็นเกลียวแล้วยังต้องมานั่งรับรองท่านอีกนี่นา” รีบๆ กลับไปสักทีสิเฟ้ย! ครีอุสรีบยั้งคำไว้ได้ทันท่วงที เขาโคลงศีรษะไปมาไล่ความง่วงงุนอย่างดูดี...

อดีตหัวหน้าเทพอัศวินครีอุสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดใประวัติศาสตร์หรี่ตาลงมองผู้อ่อนเยาว์กว่า “เจ้าชักกล้าขึ้นทุกวันแล้วนะ ถึงขนาดออกปากไล่ข้าเชียวหรอ ไอ้ลูกศิษย์อกตัญญู” กำปั้นหนักหน่วงถูกประเคนลงกับกบาลของลูกศิษย์ นีโอส่งเสียงออกจมูกด้วยความไม่พอใจ “ข้าไม่กลับ ยังไงที่นี่ก็เคยเป็นบ้านข้า และมันก็ยังเป็นอยู่”

“แต่ตอนนี้มันเป็นห้องนอนของข้านะท่านอาจารย์ แค่ทะเลาะกับไอเควสนิดหน่อยก็มายึดห้องข้าแบบนี้มันไม่ถูกนี่นา” กระแทกโต๊ะไม้โครมใหญ่ “ไม่เอาแล้ว ข้าจะนอน อาจารย์ลุกไปเลย” เอาเตียงข้าคืนมานะ

“เจ้า...!” ไอ้ลูกศิษย์ เจ้ากล้าผลักข้าตกเตียงเรอะ!

“ข้าไม่ยอมปล่อยให้ท่านนอนเตียงข้าหรอก” เอาสิ ถึงเป็นท่านอาจารย์กล้าแย่งที่นอนข้า ข้าก็จะสู้!

นัยน์ตาสะท้อนแววฟาดฟันกันอย่างไม่ลดละ ใบหน้าดูดีผิดกฎหมายต่างเขม็งตึงใส่กันไม่เลิก ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูแผ่วเบาก็เรียกให้สายตาทั้ง 2 คู่หันไปมองบานประตูที่เปิดออกช้าๆ โดยไม่ทันได้รับฟังคำอนุญาต

“ใคร!” ทั้งครูทั้งศิษย์ประสานเสียงพร้อมเพรียงกัน

“อ๊ะ! เกรเซียส ข้าเอง” ใบหน้าที่ปกติอยู่เบื้องใต้หน้ากากชะโงกผ่านล่องประตูให้ได้เห็น เส้นผมสีหวานช่ำ(น้ำตาล)ส่งกลิ่นแชมพูหอมฟุ้งถึงแม้จะน้อยกว่าของครีอุสทั้งสองก็ตามที “ขอโทษที ข้าไม่ได้ตั้งใจจะมากวน ข้าไม่นึกว่าเจ้ามีแขก...เอ่อ ขออภัยขอรับอดีตเทพอัศวินครีอุส”

“อ๋อ เจ้านี่เอง” นีโอพยักหน้ารับรู้ “มีอะไรละ”

“เขามาหาข้า ไม่ใช่ท่านนะขอรับท่านอาจารย์”พูดจบชายหนุ่มผู้มีอดีตเส้นผมสีทองอร่ามก็พลันเดินตรงรี่เข้าหาลอเรนทันที “คืนนี้ข้าจะค้างที่ห้องลอเรน เชิญท่านอาจารย์ผู้แสนประเสริฐยิ่งประดุจดั่งแสงอาทิตย์ที่ส่องสว่างยามกลางคืนนอนพักผ่อนให้สบาย ขอองค์มหาเทพทรงอวยพรให้ท่านได้เข้าเฝ้าพระองค์ในคืนนี้ ราตรีสวัสดิ์ขอรับ” ไม่ทันจะส่งยิ้มกวนๆ ตบท้าย ชายหนุ่มพลันวาดแขนโอบไหล่ลอเรนก่อนพาร่างทั้งสองหายลับไปหลังประตูด้วยความรวดเร็วราวกับเทพอัศวินเทมเพสมาเอง

นีโอตัวสั่นเหมือนเจ้าเข้าสิง ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวแต่ถึงกระนั้นก็ยัง....ดูดี

“เช้าเมื่อไรข้าจะส่งเจ้าไปสำนึกผิดกับองค์มหาเทพแน่ เจ้าลูกศิษย์ไม่รักดี!”

.

.

.

.

.

ลอเรนเหลือบมองหลังเหมือนคนห่วงหน้าพะวงหลัง “จะดีหรอเกรเซียส อดีตเทพอัศวินครีอุสโกรธมากเลยนะ”

“อย่าห่วงเขาเลยนา” ครีอุสชักสีหน้าก่อนจะผ่อนน้ำเสียงลงฉับพลัน “....ตอนนี้ข้าว่าเจ้าควรจะห่วงข้ามากกว่าอีกนะ” เรียวนิ้วไล่สัมผัสไหล่ลาดผ่านผ้าบางอ่อนโยน

“....” อัศวินแห่งความตายเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจกับน้ำเสียงออดอ้อนของอีกฝ่าย

“คืนนี้ข้าไม่มีที่ซุกหัวนอนแล้วนะ ให้ข้าไปนอนกับเจ้าได้หรือเปล่า...นะ” กอดเอวแล้วนะ ใจไม่อ่อนก็ให้องค์มหาเทพมาเด็ดหัวข้าไปเลยดีกว่า

ชายหนุ่มผมน้ำตาลนิ่งคิดด้วยสีหน้าจริงจังสักพักก่อนจะเอ่ยถามเสียงค่อย “เจ้าคงไม่ละเมอเหมือนคืนก่อนหรอกใช่ไหม”

“ไม่รู้สิ แต่คืนนี้ข้าเหนื่อยสุดๆ คงหลับเป็นตายนั่นแหละ....ได้ไหมลอเรน” ประโยคขอร้องช่างฟังดูออดอ้อนจนน่าอ่อนใจ มือหนานุ่มกดย้ำเนื้อใต้สาบเสื้อตรงเอวอีกครั้ง

“.......ตามใจเจ้าเถอะ”

ได้ฟังเช่นนั้นครีอุสพลันแย้มยิ้มสดใสเสียจนลอเรนตาพร่าไปชั่วครู่ ก่อนจะกดจมูกลงกับแก้มนุ่มที่ไม่เหมือนอมนุษย์ทั่วไปสักนิดฟอดใหญ่อย่างรวดเร็ว “ข้ารักเจ้าจังเลยลอเรน”

“.......ตามใจเจ้าเถอะ”

.

.

.

.

.

อีกฟากหนึ่งของคนที่ถูกทิ้งแกร่วอยู่ลำพังในห้องที่เคยเป็นของเขามาก่อน นีโอนั่งจิบของเหลวสีสวยสดเพิ่มระดับแอลกอฮอล์ในเส้นเลือดด้วยอาการเหม่อลอย นัยน์ตาสีสวยทอดมองออกนอกหน้าต่างผ่านหมู่เมฆไปยังดวงจันทร์

“ช่างเหมือนเจ้านั่นจริงๆ” ส่ายศีรษะอย่างขัดใจพลางก้มลงมองเหล้าสีอัมพันในมือก่อนหรี่ตาลงไม่ถูกใจ “เจ้าก็เหมือนกัน เหมือนเจ้านั่นไม่มีผิด หึ” บ่นเสียงดังก่อนกระดกน้ำสีอัมพันเข้าปากทันที

นีโอกระแทกเหล้าเข้าปากอีกสองสามทีแล้ววางแก้วลงกับโต๊ะตามเดิม “....ขนาดความมืดยังไม่เว้น ทำไมมีแต่หน้าเจ้าลอยเต็มไปหมดนะ ข้าไม่ผิดสักหน่อย!”

“งั้นข้าผิดหรือไง”

“อะ ไอเควส!!” ร่างสูงสง่าทะลึ่งพรวดขึ้นจากเก้าอี้ไม้งาม ดวงหน้าตกตะลึงพรึงเพริดยิ่งกว่าครั้งไหนๆ “เจ้ามาอยู่นี่ได้ไง” มองร่างเพรียวก้าวข้ามขอบหน้าต่างเข้ามาด้วยท่วงท่าสบายๆ

ไอเควสปัดฝุ่นออกจากกางเกงก่อนจะตอบคำ “ข้าขออนุญาตเทพอัศวินเทอร์มิสแล้ว และเกรเซียสก็อนุญาตข้าด้วยเหมือนกัน” โชคดีจริงๆ ที่เจอเทอร์มิสกำลังลาดตระเวนข้างนอกนั่น ไม่อย่างนั้นแค่เหยียบย่างผ่านบานประตูเพียงก้าวเดียวก็คงไม่พ้นสลายกลายเป็นหมอกแน่นอน

เจ้าลูกศิษย์เลี้ยงเสียข้าวสุก!

นีโอกัดฟันกรอด ก็รู้ๆ อยู่ว่าข้าหนีมาหลบเจ้านี่ ยังจะให้มันเข้ามาอีก! เช้าเมื่อไรข้าจะส่งเจ้ากับเจ้าเด็กแลนซ์ไปเข้าเฝ้าองค์มหาเทพแน่!!

“.....นีโอเจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงกัดฟันของเจ้ามันดังไม่ธรรมดาเลยนะ

เหลือบมองเอลฟ์แห่งความมืดก่อนจะพ่นลมออกจมูกแล้วกระแทกตัวนั่งตามเดิม “เปล่า” กระแทกเสียงด้วย

“เจ้าเหมือนกำลังโกรธข้าเอามากๆ เลยนะ” ลากเท้ามานั่งข้างๆ ไม่สนใจอาการสะบัดหน้าหนีจนได้ยินเสียงกระดูกคอลั่นกับเสียงอุทานเล็กน้อยของชายหนุ่มผมทอง

มือเรียวใต้ถุงมือหนาเอื้อมจับแก้วเหล้าที่ว่างเปล่า ลากมันเข้าหาโดยไม่ฟังเสียงค้านแบบไม่มองหน้าของนีโอ ไอเควสเทน้ำสีสดให้เอ่อล้นเกือบท่วมแก้วแล้วยกขึ้นดื่มจนหมดในรวดเดียว “อร่อยดีนะ ใช่ที่เจ้าเคยบอกข้าว่าเจ้าปรุงเองหรือเปล่า”

“หึ”

“เหล้าแอปเปิ้ลเจ้าไม่ได้ทำให้ข้ากินมานานแล้วเหมือนกันนี่นา” เทแอลกอฮอล์ลงแก้วแล้วค่อยๆ โยกมันไปมา ไม่มีที่ท่าว่าจะกินแม้แต่น้อย “....กลิ่นก็ไม่เลวเลยสักนิด น่าเสียดายจริงๆ”

“มาทำไม” นีโอเอ่ยถามเสียงแข็ง

เอลฟ์หนุ่มเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ ไม่นึกว่านีโอจะเริ่มพูดได้เสียที “....แล้วเจ้าคิดว่าข้ามาทำไมล่ะ”

อดีตเทพอัศวินครีอุสพ่นลมหายใจแรงอีกครั้ง “ข้าจะไปรู้ได้ยังไงเมื่อเจ้าไม่บอก ข้าไม่ได้มีตาทิพย์นะ ไม่เหมือนเจ้าเกรเซียสลูกศิษย์แสนดีที่เจ้าเอ็นดูหนักหนา”

ใบหน้าน่ามองแบบประหลาดสบมองซีกหน้าด้านข้างของนีโอด้วยความฉงนสนเท่ห์ “ข้าไปเอ็นดูเกรเซียสตั้งแต่เมื่อไรกัน”

“ก็ตอนที่มันมาขอให้เจ้าสอนน่ะสิ เจ้าให้มันเข้าไปในห้องนอนของ ‘เรา’ ได้ยังไงกัน ตอนที่ข้าไม่อยู่ด้วยอ่ะ”

“อย่าพาลสิ ตอนนั้นเจ้าก็รู้ว่าเกรเซียสจะมาไม่ใช่หรือไง ถึงไปอยู่ที่อื่นก่อนน่ะ แล้วเกรเซียสก็ไม่ได้มาคนเดียวด้วย” กรอกน้ำหวานปนฝืดเข้าปากพลางเหลือบมองอาการโคลงศีรษะไปมาของนีโอด้วยความขำขัน

“เพราะงั้นไม่ใช่หรือไง ถึงมีข่าวลือว่าเจ้ากับเกรเซียสมั่วกันน่ะ” นีโอกระแทกเสียงหนัก ใบหน้าง้ำงอจนไม่เหลือเค้าคนหล่อบาดใจสาวแม้แต่น้อย “ลือกันให้แซ่ดยังจะมาทำไม่รู้ไม่ชี้อีก”

“ก็ข้าคิดว่าเจ้าไม่ได้โกรธข้าเรื่องนั้นนี่ บอกมาเถอะว่าเจ้าโกรธที่ข้าไม่ยอมจูบกับเจ้าใช่ไหมล่ะ” ปล่อยมือจากแก้วไปลูบเส้นผมสีทองอร่ามเบามือ ร่างเพรียวโยกเข้าหาอีกนิดก่อนหลิ่วตาให้อย่างรู้ทัน “อย่าเอาเกรเซียสมาอ้างเพราะต้องการหลบหน้าข้าหน่อยเลย” กระชากเส้นไหมสวยจนหัวนีโอเอียงข้าง

“โอ๊ย! จะ....”

ไม่ทันจะเอ่ยจบความก็ต้องเบิกตาค้างด้วยความตกใจ ฝ่ามือใต้สาบผ้าจับใบหน้านีโอให้หันมาเข้าหาก่อนจะยื่นดวงหน้าประกบริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มแผ่วเบา เพียงแค่ชั่วพริบตาไอเควสก็ผละการสัมผัสออก “หาย....!”

“อีกนิด” กดหน้าไอเควสกลับมากดริมฝีปากลงที่เดิมแต่เพิ่มสัมผัสหนักหน่วงยิ่งขึ้น ปลายนิ้วสอดไล่เส้นผมที่มีสีตัดกับผิวเนื้ออย่างอ่อนโยน

เวลาผ่านไปไม่กี่วินาทีแต่เนิ่นนานราวกับนิจนิรันดร์ นีโอถึงค่อยผละเรียวปากออกใบหน้าเต็มตื้นด้วยความพอใจ เหมือนดวงตาที่ทอประกายอบอุ่นราวแสงตะวัน “นุ่มจัง เหมือนเสียงเจ้าเลย”

ไอเควสไม่พูดตอบ เขาก้มหน้าลงซ่อนดวงหน้าแดงก่ำถึงแม้มันจะพรางไปกับผิวเนื้อแล้วก็เถอะ....

“รา...”

“เสียงสั่นเชียว เด็กน้อย”

เอลฟ์แห่งความมืดส่งตาค้อน มือกำแน่นเข้าหากันสะกดอาการสั่นไหวแล้วพูด “ราพีก็เคยพูดเหมือนเจ้าเลย”

“ใคร อะไร” นีโอหน้าตึงขึ้นมาอีกครั้ง นัยน์ตาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวราวกับหินก้อนใหญ่หนาหนัก “เคยมีคนจูบเจ้า....นอกจากข้าด้วยหรอ” มีคนบังอาจจูบเจ้า...นอกจากข้าคนนี้น่ะหรอ “มันเป็นใคร!” ข้าจะผ่ามันเป็นสองซีกแล้วปลุกมันขึ้นมาใหม่ให้มันตายทั้งเป็นเลย เจ้าหน้าไม่อาย!

“แม่ข้าน่ะสิ” มองคนที่ทำหน้าราวกับจะไปฆ่าคนอย่างไม่เข้าใจ “เจ้าไม่เคยถูกแม่จูบหรือไง”

“มะ.....แม่ยาย!”

“นีโอ! แม่ข้า ไม่ใช่แม่ยาย”

นีโอยิ้มแหย เก็บไม้เก็บมือที่คิดจะไปสะบั่นคอแม่ยายลงทันที “งั้นหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ ว่าแต่เจ้าหายงอนข้าหรือยังล่ะ” ใช้นิ้วเล่นกับแก้วเหล้าพลางเหลือบตามองอีกฝ่ายอย่างไม่มั่นใจเท่าใดนัก

“ข้าไม่ได้งอนสักหน่อย” สะบัดหน้าหนีอย่างคนโดนรู้ทัน “หึ บอกข้ามาเถอะว่าเจ้าต่างหากที่ร้อนตัวนึกว่าข้าโกรธ เลยมาง้อข้าถึงที่นี่ ใช่ไหมล่ะ” แย่งแก้วเหล้าที่ไม่ได้ดื่มคืนมาก่อนกระดกพรวดเข้าปากทันที “จูบทางอ้อม” ยื่นแก้วใสหันด้านที่โดนเรียวปากไปแตะกับกลีบอ่อนนุ่มสีกุหลาบของไอเควสแผ่วเบา

“ใช่” เสียงราบเรียบตอบรับ

นีโอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะถาม “อะไรนะ”

“ข้าบอกว่าใช่ ข้านึกว่าเจ้าโกรธและข้าก็ไม่อยากให้เจ้าโกรธจนแยกทางกับข้า ข้าไม่อยากทำภารกิจโดนไม่มีเจ้าหรอกนะ ข้าถึงมาง้อเจ้านี่ไง” พูดกับมือตัวเองหรือพูดกับนีโอกันแน่นะ

แต่ถึงอย่างนั้นนีโอกลับแย้มยิ้มกว้างละม้ายคล้ายกับเกรเซียสทีเดียว เขาส่งเสียงงึมงำในลำคอจับใจความได้ว่า “งั้นหรอ” ไปมาหลายรอบด้วยน้ำเสียงยินดี พลางมือก็ทำหน้าที่รินไวน์แล้วส่งเข้าปากไปพร้อมๆ กันด้วย

สบมองรอยยิ้มอารมณ์ดีแล้วให้ยิ้มตาม ไอเควสเบนสายตามองไปยังดวงจันทร์ก่อนจะหันกลับมายังอดีตเทพอัศวินครีอุส “เจ้าบอกว่าข้าเหมือนดวงจันทร์งั้นหรอ เหมือนเหล้านี่ด้วย หากเจ้ายังไม่เมาก็ช่วยบอกหน่อยสิ ว่าทำไม”

คำถามนั่นทำเอานีโอนิ่งงันไปเหมือนกัน ชายหนุ่มร่างสูงสง่าครุ่นคิดหาคำตอบที่เหมาะสมและฟังดูสมจริงไม่ปลาตายมากที่สุดขึ้นมาตอบ “เอ่อ....ไว้วันหน้าข้าค่อยบอกเจ้าแล้วกันนะไอเควส” ลูบไหล่มนเบาๆ เป็นเชิงตัดบทพร้อมกับกระตุกยิ้มแหยให้ด้วย

ไอเควสมองหน้านีโอนิ่งก่อนจะพยักหน้ารับด้วยความจำใจ ง่ายเสียจนนีโอแปลกใจ

“เจ้าไม่อยากรู้หรอกหรอ” หรือแค่ชวนคุย

“อยากรู้สิ”

นีโอตีหน้าสงสัย “งั้นทำไม....” ถึงไม่ตื้อข้าล่ะ

ไม่มีเสียงตอบกลับ นีโอมองรอยยิ้มอบอุ่นของเอลฟ์หนุ่มด้วยความใคร่รู้ “ไอเควส....”

“ไว้วันหน้าเจ้าทำเหล้าแอปเปิ้ลให้ข้ากินหน่อยสิ” จู่ๆ ร่างเพรียวก็พูดแทรกขึ้นมาโดยพลัน เจ้าของผิวกายดำขลับส่งสายตาอ้อนวอนให้อย่างน่ารักน่าชัง

“อะ เออ” ถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าถึงเบี่ยงประเด็นก็เถอะนะ

แต่ที่นีโอไม่รู้ก็คือ ไอเควสไม่ได้เบี่ยงประเด็นหรอกนะ

หากแต่ตอบชี้ชัดแล้วต่างหาก....

“พรุ่งนี้ ‘เรา’ เดินทางกันต่อเถอะนะ” ไอเควสร้องขอพร้อมกับยื่นมือจับหัตถ์อีกฝ่ายไว้แน่น

นีโอพยักหน้าแข็งขัน “แน่นอน กลับบ้านกันเถอะ”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ไม่ว่าวันนี้หรือวันหน้าเจ้าก็จะอยู่กับข้าเสมอนั่นแหละนีโอ

ทุกๆ ที่ที่มีเจ้าคือที่ที่เป็นบ้านแสนสุขสำหรับข้าแล้วไอเควส

THE END